Канадага иммиграция ва идеал жамият ҳақида ҳикоя

​​Яқин дўстим Булат (ҳозир у «Дарё»нинг директори)га кетиш истагимни билдирсам, у доим таажжубланарди. «Нима қиласан кетиб, ундан кўра яхши машина ол, кўчалардаги бетартибликни сезмайсан; уйингга генератор ўрнат, свет ҳам кетмайди; болангни яхши мактабга жойла, ўқитувчилар билан гаплаш, яхши ўқитишади», дерди. Яъни, у атрофимда пуфак яратиб, ўша пуфак ичидан туриб ташқарида бўлаётган муаммоларга аҳамият бермасликни таклиф қиларди.

Лекин менга бунақа пуфак тўғри келмасди, чунки мен атрофдагиларга бефарқ бўлолмасдим. Менинг уйимда свет бўлса-ю, қўшнимникида бўлмаса, менга сал ҳунук туюларди, қанчалик қулай бўлмасин. Бундан ташқари, мен таниш-билиш қилиш, кимнингдир қўлига пул бериб, ишни ҳал қилиш, тилни айлантириб, бировнинг дўпписини иккинчисига кийдиришга анча нўноқ эдим. Мен учун идеал жамият — бу қонун-қоидаларга асосланган, деярли барча учун тенг жамият эди.

Ана шундай жамиятни излаб, Канадага келдим. Ва мен хоҳлаган ва кутган кўпчилик нарсаларни шу ерда топдим. Икки ярим йилдан бери бирор марта таниш орқали ишимни битирмадим, пора бермадим, келишмадим. Ҳаммаси ўз-ўзидан ишлайдиган бир жамиятда истиқомат қиляпман. Тўғри, жуда кўп нарса йўқотдим, аммо топганларим ундан-да кўпроқдек туюляпти менга.

Яққол эсимда, 2016 йил 28 апрель куни Талабалар медиа-конференциясида (русчасида «Студентическая» деб хато ёзилгани эсимда) ўтирган эдим, янги Миллий кутубхонада. Телефонимни текширсам, Канададан имейл кепти, паспортларингни юбор, визани уриб берамиз, деган. Кўзларимга ишонмасдан, уч марта ўқиб чиққанман. У пайтга келиб умидимни деярли узиб бўлгандим, чунки ҳужжатларимни топширганимга 1 йил-у 4 ой бўлган, хотиним эса иккиқат эди. Агар виза учинчим туғилганидан кейин чиқса, барибир кетолмасдим, чунки янги чақалоққа яна бир тонна ҳужжат қилиш керак эди.

Бу ерга келиб ҳаётим тубдан, 180 градусга ўзгарди, барча муаммоларни фақат ва фақат ўзим ечишимга тўғри келди. Фарзандларимга бўлган масъулиятни мусофирчиликда тўлиқ тушуниб етдим. Эр-хотин ўртамиздаги муносабатлар ҳам анча синалди. Чунки энди ёрдамга келадиган ҳеч кимим йўқ эди ёнимда. Уларни йўқотганим йўқ албатта, аммо улар энди узоқда.

Икки ойдан кейин, апил-тапил тайёргарчилик кўриб, ота-онам розилигини олиб, 28 июнь куни тушдан кейин Калгарига келиб қўндик.

Ишқилиб, бири қонунларга қурилган жамиятга кетиб, ўзим ва фарзандларимга муносиб келажак қуриш мақсади бўлган бўлса, иккинчиси ўз қайсарлигимни қондириш, «мана, қўлимдан келаркан-ку», деб, аввало ўзимга-ўзим исботлашим эди. Менимча, мақсадларимга эришдим.

Битта хатоимни энди тушуниб етдим. Кетиш мақсадга айланиб қолмаслиги керак экан. Мақсад — яхши хаёт кечириш бўлса, унга эришишнинг жуда кўп йўллари бор. Иммиграция — шунақа йўллардан бири, шунчаки инструмент экан.

Мана шунақа гаплар. Умид қиламанки, мақсадларимни тушунтира олдим. Балки сиз юқоридаги гапларимни ўқиб, бошқа, ўзим кўрмаган мақсадларимни кўра оларсиз, бошқача хулоса қиларсиз...

Суратда визам чиққанини эшитган адамнинг реакцияси.

Бу ҳикоямнинг иккинчи қисми. Биринчи қисмини каналимда ўқинг — https://t.me/zambarakning_oqi/286